"
Mi-38 (ros. Ми-38) – radziecki a
następnie rosyjski
śmigłowiec wielozadaniowy wytwórni Moskiewska
Fabryka Śmigłowców im. Michaiła Mila przeznaczony w przyszłości do
wypełniania zadań maszyn Mi-8 i Mi-17
Historia
Program budowy następcy śmigłowców Mi-8 rozpoczęto jeszcze w czasach Związku Radzieckiego w 1983 roku. Model maszyny po raz pierwszy pokazano w radzieckiej telewizji w 1985 roku. W 1989 roku Uchwała rządowa zakładała pierwszy lot nowoprojektowanego śmigłowca w 1995 roku. Upadek ZSRR a następnie kryzys gospodarczy w jakim w latach 90. ubiegłego wieku pogrążyła się Rosja nie sprzyjał postępowi prac nad Mi-38. Próbą ratowania konstrukcji było włączenie do programu budowy Mi-38 w 1994 roku firmy Eurocopter. Jednak w 2003 roku Eurocopter został zmuszony do wycofania się z programu. Dopiero 22 grudnia 2003 roku gotowy pierwszy prototyp (oznaczony jako OP-1) wzbił się po raz pierwszy w powietrze. Rok później, 25 sierpnia 2004 roku rozpoczęto pełny program badań w locie. Maszyna miała kanadyjskie silniki turbowałowe Pratt & Whitney Canada XPW127/5, nowy kadłub ale cała analogowa awionika została wziętą z seryjnego śmigłowca Mi-8MT. Pomimo tego Mi-38 charakteryzował się bardzo dobrymi parametrami lotu. 27 września 2006 roku Mi-38 osiągnął rekordowy pułap dynamiczny 8 170 metrów. Mi-38 zaprezentował zdolność wykonywania zawisu bez wpływu ziemi z masą 16 350 kg oraz pułap statyczny 3 100 metrów z masą startową 14 200 kg. Do maja 2008 roku pierwszy prototyp wylatał około 100 godzin. Ogromne opóźnienia w budowie i badaniach wpłynęły na wielokrotnie przesuwaną datę rozpoczęcia produkcji seryjnej. W 2001 roku w państwowym Programie Rozwoju Cywilnej Techniki Lotniczej zakładano uruchomienie produkcji w 2005 roku. Po pierwszym locie datę dostaw przesunięto na 2008 rok. Najnowsze doniesienia wskazują rok 2013 jako datę rozpoczęcia seryjnej produkcji Mi-38. 27 sierpnia 2010 roku w zakładzie Kazan Helicopters ukończono budowę drugiego prototypu (OP-2), wzniósł się on po raz pierwszy w powietrze 24 grudnia 2010 roku. Nowa maszyny otrzymała nowy, zintegrowany system awioniki IBKW-38, który pozwolił zmniejszyć załogę z trzech do dwóch ludzi. Kabina urządzona według wymogów glass cockpit z czterema kolorowymi wyświetlaczami. Nie jest jasne jakimi silnikami będą docelowo napędzane seryjne Mi-38. Do tej pory silniki dostarczała firma Pratt & Whitney Canada, która 15 maja 2008 roku podpisała w Moskwie memorandum o seryjnej produkcji silników Pratt & Whitney Canada PW127/TS przeznaczonych dla Mi-38. Miały być one montowane w zakładach w Ufie z części dostarczanych przez Kanadyjczyków. Jednak w 2010 roku rosyjska Połączona Korporacja Silnikowa zrzeszająca rodzimych producentów ogłosiła, że w związku z rozpoczęciem prac nad silnikiem Klimov TW7-117W i przygotowaniami do uruchomienia jego seryjnej produkcji, montaż silników PW127/TS nie jest już potrzebny. Dostawcom zza oceanu nie sprzyjały również wydarzenia historyczne. Po wojnie w Osetii Południowej w 2008 roku Departament Stanu USA zmusił Pratt & Whitney Canada do wstrzymania dostaw silników do Rosji. Pomimo przeciwności za kanadyjskimi silnikami opowiadają się producenci śmigłowca. Sprawa napędu Mi-38 pozostaje nadal otwarta. Rosyjski silnik TW7-117W zostanie na pewno zamontowany w trzecim prototypie śmigłowca (OP-3), którego oblot planowany jest w pierwszej połowie 2011 roku. Trzeci prototyp będzie miał zmodyfikowaną przekładnie jak również nowy pomocniczy zespół napędowy.
Historia
Program budowy następcy śmigłowców Mi-8 rozpoczęto jeszcze w czasach Związku Radzieckiego w 1983 roku. Model maszyny po raz pierwszy pokazano w radzieckiej telewizji w 1985 roku. W 1989 roku Uchwała rządowa zakładała pierwszy lot nowoprojektowanego śmigłowca w 1995 roku. Upadek ZSRR a następnie kryzys gospodarczy w jakim w latach 90. ubiegłego wieku pogrążyła się Rosja nie sprzyjał postępowi prac nad Mi-38. Próbą ratowania konstrukcji było włączenie do programu budowy Mi-38 w 1994 roku firmy Eurocopter. Jednak w 2003 roku Eurocopter został zmuszony do wycofania się z programu. Dopiero 22 grudnia 2003 roku gotowy pierwszy prototyp (oznaczony jako OP-1) wzbił się po raz pierwszy w powietrze. Rok później, 25 sierpnia 2004 roku rozpoczęto pełny program badań w locie. Maszyna miała kanadyjskie silniki turbowałowe Pratt & Whitney Canada XPW127/5, nowy kadłub ale cała analogowa awionika została wziętą z seryjnego śmigłowca Mi-8MT. Pomimo tego Mi-38 charakteryzował się bardzo dobrymi parametrami lotu. 27 września 2006 roku Mi-38 osiągnął rekordowy pułap dynamiczny 8 170 metrów. Mi-38 zaprezentował zdolność wykonywania zawisu bez wpływu ziemi z masą 16 350 kg oraz pułap statyczny 3 100 metrów z masą startową 14 200 kg. Do maja 2008 roku pierwszy prototyp wylatał około 100 godzin. Ogromne opóźnienia w budowie i badaniach wpłynęły na wielokrotnie przesuwaną datę rozpoczęcia produkcji seryjnej. W 2001 roku w państwowym Programie Rozwoju Cywilnej Techniki Lotniczej zakładano uruchomienie produkcji w 2005 roku. Po pierwszym locie datę dostaw przesunięto na 2008 rok. Najnowsze doniesienia wskazują rok 2013 jako datę rozpoczęcia seryjnej produkcji Mi-38. 27 sierpnia 2010 roku w zakładzie Kazan Helicopters ukończono budowę drugiego prototypu (OP-2), wzniósł się on po raz pierwszy w powietrze 24 grudnia 2010 roku. Nowa maszyny otrzymała nowy, zintegrowany system awioniki IBKW-38, który pozwolił zmniejszyć załogę z trzech do dwóch ludzi. Kabina urządzona według wymogów glass cockpit z czterema kolorowymi wyświetlaczami. Nie jest jasne jakimi silnikami będą docelowo napędzane seryjne Mi-38. Do tej pory silniki dostarczała firma Pratt & Whitney Canada, która 15 maja 2008 roku podpisała w Moskwie memorandum o seryjnej produkcji silników Pratt & Whitney Canada PW127/TS przeznaczonych dla Mi-38. Miały być one montowane w zakładach w Ufie z części dostarczanych przez Kanadyjczyków. Jednak w 2010 roku rosyjska Połączona Korporacja Silnikowa zrzeszająca rodzimych producentów ogłosiła, że w związku z rozpoczęciem prac nad silnikiem Klimov TW7-117W i przygotowaniami do uruchomienia jego seryjnej produkcji, montaż silników PW127/TS nie jest już potrzebny. Dostawcom zza oceanu nie sprzyjały również wydarzenia historyczne. Po wojnie w Osetii Południowej w 2008 roku Departament Stanu USA zmusił Pratt & Whitney Canada do wstrzymania dostaw silników do Rosji. Pomimo przeciwności za kanadyjskimi silnikami opowiadają się producenci śmigłowca. Sprawa napędu Mi-38 pozostaje nadal otwarta. Rosyjski silnik TW7-117W zostanie na pewno zamontowany w trzecim prototypie śmigłowca (OP-3), którego oblot planowany jest w pierwszej połowie 2011 roku. Trzeci prototyp będzie miał zmodyfikowaną przekładnie jak również nowy pomocniczy zespół napędowy.
| Mi-38 | |
 | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR Rosja |
| Producent | Biuro konstrukcyjne Michaiła Mila |
| Typ | śmigłowiec wielozadaniowy |
| Konstrukcja | metalowa |
| Załoga | 2 |
| Historia | |
| Data oblotu | 22 grudnia 2003 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 2 x Silnik turbowałowy Pratt & Whitney Canada XPW127/5 |
| Wymiary | |
| Średnica wirnika | 21,10 m |
| Długość | 19,70 m |
| Długość kadłuba | 8,70 m |
| Szerokość kadłuba | 2,30 m |
| Wysokość | 5,13 m |
| Masa | |
| Własna | 8 300 kg |
| Startowa | 15 600 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 300 km/h |
| Pułap praktyczny | 5 100 m |
| Zasięg | 1300 km |
| Dane operacyjne | |
| Liczba miejsc | |
| 30 | |
| Użytkownicy | |
| Rosja " Żródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Mi-38 | |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz